In de ontwikkeling van Retrospectie stond één vraag centraal: hoe laat je zien wat iemand zelf niet meer onderscheidt tussen realiteit en herinnering?

De film volgt Rein, een oudere man die na de dood van zijn vrouw steeds verder wegzakt in zijn eigen wereld. Wanneer zijn kleindochter Anna op bezoek komt, worden oude oorlogstrauma’s opnieuw geactiveerd en beginnen heden en verleden door elkaar te lopen.

De nadruk in de regie lag op stilte, suggestie en subjectieve beleving. Samen met de cast en crew is gezocht naar een spelstijl waarin kleine verschuivingen in gedrag en blik het innerlijke conflict dragen. Ook in de cinematografie is gekozen voor een benadering waarin de realiteit langzaam instabiel wordt, zonder dat dit expliciet wordt benadrukt.